سرویس دفاع و امنیت مشرق _ یکی از مباحثی که در طول جنگ رمضان و پس از آن مطرح شد تلاش آمریکا برای مخفی کردن تلفات انسانی و خسارتهای وارد شده به ادوات نظامی این کشور بوده است.

یکی از موارد جالب در این خصوص مربوط به سرنگون شدن یک فروند هواپیمای سوخت رسان KC- ۱۳۵ نیروی هوایی آمریکا در ۲۱ اسفند ماه سال ۱۴۰۴ در اوایل جنگ رمضان در غرب عراق بوده است؛ماجرایی که خصوصاپس از پایان جنگ و با روایت یکی از نشریات آمریکایی به پیچیده بودن ابعاد آن نیز اضافه شد.

روایت نشریه آتلانتیک از سقوط KC ۱۳۵ آمریکایی در عراق

نشریه آمریکایی آتلانتیک در گزارشی که مدتی بعد از این حادثه و پایان جنگ رمضان منتشر شد به نقل از حداقل ۲ مقام رسمی در داخل دولت و نیروهای مسلح آمریکا اعلام کرد گزارش هایی وجود دارد که بحث برخورد دو هواپیما به دلیل تلاش برای فراز از آتش ضد هوایی نیروهای مقاومت عراق بوده است.

گزارشی که البته باب میل ترامپ و وزیر دفاع آمریکا نبوده و از آن زمان نیز آمریکایی ها صرفا دلیل خاصی برای برخورد این دو هواپیمای بزرگ در آسمان غرب عراق ارائه ندادند. اما بیایید قطعات پازل را در کنار یکدیگر بر اساس آنچه در اختیار داریم قرار دهیم.

گزارش سنتکام اعلام می کند که دو فروند هواپیمای سوخت رسان KC ۱۳۵ در حریم هوایی غرب عراق با یکدیگر برخورد کرده که این حادثه منجر به سقوط یکی از هواپیماها شده و پرنده دیگر با وجود برخی آسیب ها موفق به فرود در سرزمین های اشغالی شده است.

هر دو هواپیما از سرزمین های اشغالی به پرواز درآمده بودند و بعد از عبور از اردن به داخل خاک عراق وارد شده بودند. به روایت نویسندگان مطلب نشریه آتلانتیک این دو هواپیما برای سوخت رسانی به جنگنده های اسراییلی در حال حمله به ایران به کار گرفته شده بودند.

نکته اینجاست که در بیانیه سنتکام بعد از این ماجرا به این مسئله اشاره شده که این سقوط نه به دلیل شلیک دشمن و نه به دلیل شلیک اشتباه از طرف نیروهای خودی بوده است. نکته جالب اینجاست که تا به امروز هیچ گزارش یا دلیل مشخصی برای این حادثه مثل بروز ناگهانی شرایط بد جوی یا اخلال در سیستم های ارتباطی و ... نیز اعلام نشده است.

نشریه آتلانتیک همچنین در گزارش خود به این مسئله اشاره می کند که توانسته با یک نفر از بستگان یکی از ۶ خدمه KC ۱۳۵ سقوط کرده صحبت کند و وی صرفا به این روزنامه نگاران گفته است که از طرف پنتاگون به آنها اعلام شده که تحقیقات در خصوص این حادثه ادامه دارد.

در این گزارش اما به نکته جالب تری نیز اشاره می شود ، بر اساس آنچه به نقل از یک مقام رسمی مطرح شده، در اوایل جنگ رمضان و دقیقا در همین منطقه یک فروند سوخت رسان آمریکایی با خوشناسی و با فاصله کمی موفق به فرار از یک موشک ضد هوایی شلیک شده توسط مقاومت عراق شده است.

نکته جالب این که خبرنگاران نشریه آتلانتیک در خصوص تمام این مسائل با فرماندهی سنتکام تماس گرفته و از آنها نظر خواستند و تمامی این موارد توسط آنها رد شده است.

نشریه آتلانتیک در ادامه به سراغ منابع عراقی می رود و آنها می گویند این مسئله ( سقوط سوخت رسان آمریکایی در عراق ) یک حادثه فنی بوده ولی در عین حال اضافه می کنند که آمریکا از واحد نخبه ضد تروریسم عراق برای یافتن لاشه و امن کردن منطقه سقوط هواپیما نیز کمک گرفته است. مسئله وقتی جالب تر می شود که تا به امروز به غیر از یک ویدئو کوتاه هیچ عکس یا ویدیویی از لاشه هواپیمای سوخترسان آمریکایی منتشر نشده است.

همچنین در همان روز مقاومت اسلامی در عراق اعلام کرده است که با سلاحی مناسب هواپیمای آمریکایی را در آسمان این کشور هدف قرار داده و سرنگون کرده است.

در عین حال تا به امروز که تقریبا ۴ ماه از آن حادثه گذشته است هنوز هیچ گزارشی از دلیل این به اصطلاح حادثه نه توسط سنتکام ، نه نیروی هوایی آمریکا و نه وزارت جنگ آمریکا منتشر نشده است.

آیا باز هم پای خانواده مرموز ۳۵۸ و ۳۵۹ در میان است ؟

اما در این میان این سوال پیش می آید که چه سلاحی ممکن است برای هدف قرار دادن این هواپیماها به کار گرفته شده باشد؟

قطعا آمریکایی ها اطلاع داشتند که گروه های مقاومت اسلامی در عراق به موشک های دوش پرتاب ضد هوایی مجهز هستند و البته این موشک ها با ارتفاع درگیری نهایتا ۴ الی ۵ کیلومتر بعید است در درگیری مورد نظر به کار گرفته شده باشند.

در اینجاست که مثل همیشه پای یک سلاح ویژه ایرانی به میان می آید و آن هم مهمات پرسه زن سری ۳۵۸ و ۳۵۹ است. بر اساس تصاویر موجود حداقل وجود مدل ۳۵۸ سالهاست که در عراق تایید شده است. مهمات پرسه زن سری ۳۵۸ بر اساس اطلاعات موجود توانایی رسیدن به ارتفاع تا ۹ کیلومتر را دارند در حالی که هواپیماهای سری KC ۱۳۵ توانایی رسیدن به ارتفاع پروازی نهایی ۱۵ کیلومتر را نیز دارند.

در اینجاست که مسئله مهمات پرسه زن سری ۳۵۹ به میان می آید. ما درباره این مهمات می دانیم که اولا به نسبت سری ۳۵۸ بسیار بزرگتر بوده ، ارتفاع پروازی آن به صورت دقیق اعلام نشده ولی گفته شده که بیش از ۹ کیلومتر بوده و سرعت نهایی آن نیز ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت است. این پرتابه می تواند در دایره ای به شعاع ۱۵۰ کیلومتر به گشت زنی پرداخته و مشخصا در فاز نهایی نیز از سیستم اپتیکی برای کشف و انهدام هدف استفاده می کند.

اندازه بسیار بزرگتر قطر موشک قطعا نشان می دهد که رسیدن به ارتفاع های بیشتر مثل ۱۰ الی ۱۲ کیلومتر برای این پرتابه کاملا ممکن است.

زمانی که پنهانکاری های ارتش آمریکا در خصوص تلفات جنگ اخیر را در نظر می گیریم و برخی نقاط را در کنار هم قرار می دهیم بیشتر صحنه برای ما روشن می شود.

ارتش آمریکا هنوز هم اعلام می کند در این جنگ حدود ۱۳ نفر نظامی آمریکایی کشته شدند که تقریبا نیمی از آنها در حمله هوایی ایرانی به کویت و نیمی نیز مربوط به سقوط همین هواپیمای KC ۱۳۵ بودند.

آمریکا در مورد اول هنوز حمله جنگنده های سرنشین دار ایرانی را نپذیرفته است و در این مورد نیز مسئله را یک حادثه فنی و نه آتش طرف مقابل به حساب می آورد. دقیقا مواردی که از زمان جنگ کره یا جنگ ویتنام تا به امروز برای ارتش آمریکا رخ نداده بوده یکی بعد از دیگر برای آنها رخ داده و مشخصا اعتراف به این ضربات سنگین موجب بی حیثیتی شدید برای ترامپ و فرماندهان نظامی تحت امر خواهد شد.